Brussel Nationaal Luchthaven

Een verslag van hoe een dapper meisje na twee maanden weer Belgische grond onder haar voeten krijgt...

Na heel wat twijfel (zie hiervoor sofie haar blogspot), rekenen met het tijdsverschil en meer van dat, vertrokken David, Zoë en Larissa vol goede moed naar de luchthaven. Met Sida, tochtworst, een blikje bier en een gesteven hemdje in de hand (dat laatste meer rond het lijf maar u begrijpt waar we naartoe willen).
Het lot vond echter dat het nog niet genoeg obstakels had opgeworpen Gevolg? Een ticketverdeelautomaat met de snelheid van een 90-jarige bomma die net geraakt is door een bommenwerper. Gelukkig kreeg Zoë het met haar liefdevolle woordjes toch nog net op tijd aan de praat en zo wij net op tijd op de trein. Halte: Brussel nationaal Luchthaven. De drie musketiers weer op weg naar Sofie! Makkelijker gezegd dan gedaan want luchthavens zijn een doolhof en alle wegen leiden naar de toiletten. Doorzetters als we zijn raakte we toch nog op de juiste plaats. David was ondertussen wel een polopaard geworden en Zoë zag de minuten beangstigend snel wegtikken. (nvdr Zoë had nog een andere afspraak en David had het gewoon erg warm ) De minuten leken wel uren te worden maar het tekeningetje achter Sofie's vlucht werd dan toch groen... en niet heel erg veel later zagen we ze verschijnen: de twee Belgische schoonheden die Ecuador nu moest missen. Er kwamen een paar traantjes aan te pas maar tochtworst, Sida en een Belgische pint konden troosten als de beste. Want... degene die Sofie kennen konden het al wel raden... het eerste wat Sofie deed op Belgische bodem was de bodem van een Belgisch pintje inspecteren.
WELKOM TERUG SOFIE!!!